Statywy i akcesoria do wiertnic

Zakres przesuwu to długość, na jakiej sanie z silnikiem mogą zjechać w dół, czyli głębokość otworu osiągalna z jednego zamocowania. W DS 250 jest to 600 mm, w DS 400 — 1650 mm. Przy ścianie o grubości 40 cm oba wystarczą; przy przewiercie przez strop z warstwami albo przez mur fundamentowy różnica przesądza o tym, czy robotę da się wykonać bez przekładania statywu.

Przekrój kolumny — 55 × 60 mm wobec 70 × 70 mm — odpowiada za sztywność. Koronka o dużej średnicy działa na kolumnę momentem, który próbuje ją wygiąć; im większe ugięcie, tym bardziej otwór ucieka od prostopadłości, a koronka pracuje jednym bokiem i zużywa się nierówno. Dlatego zakres 402 mm wymaga grubszej kolumny, a nie tylko mocniejszego silnika.

Trzecią liczbą jest podstawa: 400 × 230 mm w DS 250 i 410 × 330 mm w DS 400. Większa powierzchnia rozkłada siłę mocowania na większy obszar posadzki — co ma znaczenie tam, gdzie podłoże nie jest litym betonem.

Zwróć uwagę na relację między maksymalną średnicą statywu a zakresem silnika. DS 250 deklaruje 252 mm, a największy przypisany do niego silnik — DD 22 — wierci do 220 mm. Statyw ma więc zapas, i tak być powinno: to konstrukcja nośna ma być mocniejsza od tego, co na niej pracuje, a nie odwrotnie.

Przy wierceniu z ręki kierunek utrzymuje człowiek i po kilkudziesięciu centymetrach otwór zaczyna uciekać. Na statywie kierunek jest ustalony raz, przy mocowaniu podstawy, a sanie mogą się poruszać wyłącznie wzdłuż kolumny. Operator dozuje posuw korbą — nie prowadzi maszyny.

Ma to trzy praktyczne skutki. Otwór wychodzi prostopadły na całej długości, więc rura albo przewód wchodzi bez naciągania. Koronka pracuje całym obwodem, a nie jednym bokiem, więc segmenty zużywają się równo i tarcza żyje dłużej. I wreszcie rdzeń wychodzi w jednym kawałku, co przy grubych ścianach oszczędza czas wybierania urobku.

Warunkiem jest sztywne zamocowanie podstawy. Statyw, który drga, przenosi te drgania na koronkę — a wtedy wszystkie trzy korzyści znikają naraz. Sposoby mocowania i warunki każdego z nich opisuje kategoria nadrzędna.

Najpierw sprawdź, jaki masz silnik

Dopasowanie jest przypisane wprost i nie ma tu miejsca na przybliżenia: DS 250 przyjmuje DD 18, DD 22 i DDB 26, a DS 400 jest przeznaczony dla DD 33. Jeśli kupujesz jedno i drugie naraz, prościej sięgnąć po gotowy zestaw z wiertnic na statywie.

Policz głębokość, nie tylko średnicę

Przesuw 600 mm wystarcza do ścian i stropów o typowej grubości. 1650 mm w DS 400 to inna klasa zadań: przewierty przez mury fundamentowe, przegrody warstwowe i wszystkie sytuacje, w których przekładanie statywu w połowie otworu oznaczałoby utratę osi.

Sprawdź, w czym zamocujesz podstawę

Podstawa 400 × 230 lub 410 × 330 mm musi mieć się o co oprzeć. W litym betonie problemu nie ma; w cienkiej wylewce, na płytkach albo przy pracy na ścianie sposób mocowania trzeba przemyśleć przed wyjazdem, bo od niego zależy, czy statyw w ogóle stanie.

Doważ transport

16,5 i 27,8 kg to masy samych statywów; do tego dochodzi silnik (8–15,3 kg), koronki, mocowanie i woda. DS 400 ma przy tym 2 m długości, więc nie każdy samochód go zmieści — to bywa ważniejsze niż sama masa.

Silniki i gotowe zestawy ze statywem są w wiertnicach na statywie, a maszyny do pracy z ręki — w ręcznych wiertnicach do betonu. Koronki dobrane do materiału i średnicy znajdziesz w wiertłach koronowych diamentowych. Sposoby mocowania statywu i cały kontekst wiercenia opisuje kategoria nadrzędna.